Pojezierze Lubuskie jest położone po obu stronach Odry, między Pradoliną Toruńsko-Eberswaldzką na północy, a Pradoliną Warszawsko-Berlińską na południu. Na terenie krainy przeważa rzeźba polodowcowa, urozmaicona wzgórzami morenowymi i rynnowymi jeziorami. W miasteczkach regionu znajduje się wiele interesujących zabytków, a akweny stwarzają dogodne warunki do wypoczynku.
Pojezierze Lubuskie (własność: StayPoland.com)
W obręb Pojezierza Lubuskiego na terenie Polski wchodzą: Lubuski Przełom Odry, Pojezierze Łagowskie, Równina Torzymska i Bruzda Zbąszyńska. Lubuski Przełom Odry to 25-kilometrowy południkowy odcinek doliny, którym rzeka przepływa w poprzek Pojezierza Lubuskiego. Jego powierzchnia w granicach Polski wynosi 80 km2. Od wieków biegną tędy ważne szlaki komunikacyjne, gdyż zwężenie w większości szerokiego i zabagnionego dna doliny Odry ułatwiało przedostanie się ze wschodu na zachód. Obecnie na przeprawie leży miasto Słubice,w którym znajduje się przejście graniczne z Niemcami. Jest to ważny szlak komunikacyjny między Warszawą, a Berlinem.
Północną i środkową część Pojezierza Lubuskiego stanowi Pojezierze Łagowskie o powierzchni 1989 km2. Rzeźba tego obszaru jest urozmaicona, a najwyższym wzniesieniem jest Bukowiec (227 m n.p.m.). Występują tu liczne, choć niezbyt duże jeziora rynnowe. Teren ma charakter leśno-rolniczy. Głównymi miejscowościami są Świebodzin i Łagów. Czytaj dalej…
We Włoszech każdy turysta znajdzie coś dla siebie. Znawców sztuki zachwycą zabytki, których jest tu najwięcej w Europie, amatorów dobrej kuchni ujmie sztuka przyrządzania smacznych potraw z najprostszych składników, a miłośnicy natury będą mogli podziwiać pejzaże zmieniające się w każdym z dwudziestu regionów.
Włochy - autor: Aotearoa (wikimedia.org)
Wiochy leżą w południowej Europie, na Półwyspie Apenińskim, nad Morzem Śródziemnym oraz mniejszymi: Liguryjskim, Tyrreńskim, Jońskim i Adriatyckim. Na północy sięgają do Alp, na południu obejmują wiele wysp – Sycylię, Sardynię, Pantellerię oraz Wyspy Liparyjskie, Toskańskie (z największą z nich Elbą), Poncjańskie i Pelagijskie. Małą enklawą włoską jest Campione na obszarze Szwajcarii, natomiast enklawy na terytorium Włoch stanowią dwa niezależne małe państwa – San Marino i Watykan. Skomplikowana budowa geologiczna sprawia, że włoski krajobraz jest niezwykle różnorodny. W części kontynentalnej dominują wysokie góry, u podnóży Alp rozciąga się wielka Nizina Padańska, a na samym półwyspie przeważają tereny wyżynne i górskie. Niziny zajmują jedynie niewielkie skrawki przybrzeżne, a w wielu miejscach góry dochodzą nawet do samego wybrzeża.
Czytaj dalej…
Łańcuch górski oddzielający Półwysep Iberyjski od reszty kontynentu europejskiego nie bez powodu nazywany był przez Maurów El Hadjiz, czyli barykadą. Stanowi on bowiem barierę decydującą o odrębności iberyjskiej flory i fauny oraz o biegu historii półwyspu. Niegdyś mawiano, że za Pirenejami zaczyna się Afryka.
Pireneje, mapa topograficzna - autor Eric Gaba, tłumaczenie na j.p. Curdeius (wikimedia.org)
Pireneje ciągną się na przestrzeni 440 km, od Zatoki Biskajskiej (Ocean Atlantycki) po Zatokę Lwią na Morzu Śródziemnym. Ich szerokość sięga 140 km, a zajmowana powierzchnia wynosi około 35 000 km². Najwyższym szczytem jest wznoszący się na wysokość 3404 m n.p.m. Pico de Aneto, położony w środkowej części pasma. Obszar Pirenejów można podzielić na trzy główne regiony: Pireneje Zachodnie, Środkowe i Wschodnie. Wyróżnia się także położone na północy Małe Pireneje zbudowane ze skał fliszowych (naprzemianległe piaskowce i łupki). Regiony te różnią się budową geologiczną, rzeźbą, klimatycznymi, a także światem roślinnym i zwierzęcym. Pireneje Zachodnie mają charakter gór średniowysokich, zbudowanych głównie ze skał osadowych otaczających wyspy skał magmowych. W wapieniach i marmurach rozwinęły się liczne zjawiska krasowe, a do najbardziej znanych należą jaskinie Zugarramurdi. Rejon ten pozostaje pod silnym wpływem oceanu, co przejawia się bardziej łagodnym klimatem niż w środkowej części pasma. Czytaj dalej…
Jamajka jest niewielkim państwem leżącym w Ameryce Środkowej, a także wyspą o tej samej nazwie, będącą częścią archipelagu Wielkich Antyli na Morzu Karaibskim. Jej powierzchnię zajmują głów nie wyżyny i góry. Pasmo nadbrzeżnych nizin oddziela od morza wapienną wyżynę, wznoszącą się na wysokość ponad 500 m n.p.m. Na wschodzie wyspy ciągnie się zbudowany głównie ze skal krystalicznych masyw Gór Błękitnych z najwyższym Błękitnym Szczytem o wysokości 2256 m n.p.m.Sieć rzeczna najlepiej rozwiniętą w południowej i wschodniej części wyspy, tworzą krótkie i bystre potoki – Black River, Minho i White River z wodospadem Duhms. Występują też liczne źródła mineralne.
Mapa Jamajki - autor: Alfio (wikimedia.org)
Pierwszym Europejczykiem, który dotarł do brzegów Jamajki, był Krzysztof Kolumb. Santiago, bo tak nazwano wyspę, skolonizowali Hiszpanie, którzy rozwinęli uprawę trzciny cukrowej. Do pracy na plantacjach przymuszali miejscowych Indian, z których wielu nie przeżyło niewolniczego traktowania. Wtedy też zaczęto sprowadzać na wyspę niewolników z Afryki. W XVII w. pojawili się tu przemytnicy i piraci z różnych krajów Europy, głównie Anglicy, Francuzi i Holendrzy. Grasując pod czarną flagą ozdobioną trupią czaszką oraz klepsydrą, stali się postrachem hiszpańskich okrętów. Ich główną siedzibą i schronieniem był Port Royal, dopóki silne trzęsienie ziemi (1692 r.), a kilka lat później wielki pożar nie zniszczyły najbogatszego miasta w rejonie. Czytaj dalej…
W Europie Turcję postrzega się zwykle jako kraj orientalny, co wynika z jej położenia i wielowiekowej historii. Należy jednak pamiętać, że jest to również państwo demokratyczne, czerpiące europejskie wzorce, intensywnie rozwijające się gospodarczo.
Mapa Turcji - autor: Adam1993 (wikimedia.org)
Czytaj dalej…
Ateny to jedno z najbardziej cenionych przez niejedno biuro podróży miast. Nic w tym dziwnego, gdyż w mało którym miejscu znajduje się tak wiele dobrze zachowanych zabytków starożytności. Będąc w Atenach, można jednak również spędzać czas na pieszych lub rowerowych wycieczkach po malowniczej okolicy lub wypoczywać na którejś z pięknych, słonecznych plaż znajdujących się niedaleko miasta.
Mapa Aten - autor: Dimorsitanos (wikimedia.org)
W miejscu dzisiejszych Aten istniała osada już w czasie epoki brązu 3000-1125 r. p.n.e. Na zboczach Akropol, najsłynniejszego ateńskiego wzgórza, odkopano pozostałości fundamentów domów, umocnień, studni i grobów pochodzących z tego okresu. Akropol pełnił funkcję ośrodka władzy, a po zniesieniu monarchii stał się sanktuarium bóstwa opiekuńczego miasta, bogini Ateny. W VI w. p.n.e. miasto zostało otoczone murami. Po zjednoczeniu całej Attyki stało się jej metropolią – ośrodkiem politycznym i kulturalnym. Ateny zdobywały też zwierzchnictwo nad kolejnymi koloniami zakładanymi w Italii, basenie Morza Czarnego i w Azji Mniejszej. Zatargi z Persją o kontrolę nad tymi ostatnimi rejonami doprowadziły na początku V w. p.n.e. do wojen grecko-perskich. Greckie państwa-miasta, w tym również Ateny, odniosły ostatecznie zwycięstwo i Persja musiała uznać ich niezależność. Odbudowę zniszczonego i splądrowanego w 480 r. p.n.e. miasta rozpoczął Temistokles, wznosząc nowe mury obronne. Renowację i rozbudowę Aten kontynuowano za czasów Peryklesa (443-429 r. p.n.e.). Wprowadzone wówczas rządy demokratyczne i rozwijający się handel doprowadziły do wzrostu potęgi i zamożności miasta. To sprzyjało rozwojowi sztuki, której najsłynniejszym przedstawicielem w tym okresie był Fidiasz, a także nauki (Sokrates, a w następnym stuleciu Platon i Arystoteles). Oknem na świat dla Aten stał się port w Pireusie, który swą ważną funkcję zachował do czasów obecnych.
Bitwa pod Maratonem - źródło: "The Fifteen Decisive Battles of the World by Sir Edward S. Creasy, London and Edinburgh: T. Nelson & Sons, 1851"
Czytaj dalej…
Budapeszt, jedna z największych metropolii środkowej Europy, jako jednolity organizm miejski liczy zaledwie 130 lat. Rozdzielone Dunajem części miasta przez stulecia istniały niezależnie od siebie, co zmieniło się dopiero w połowie XIX w. W ciągu 30 lat po połączeniu Budapeszt przekształcił się w jedną z najpiękniejszych i najnowocześniejszych stolic europejskich.
Jako jednolite administracyjnie miasto Budapeszt powstał w 1872 r. z połączenia prawobrzeżnych dzielnic Budy i Óbudy (czyli Starej Budy) z lewobrzeżnym Pesztem. Stało się to możliwe po otwarciu w 1849 r. mostu na Dunaju, od rodzaju konstrukcji nazwanego Łańcuchowym (Lanchid), który wraz z 350–metrowym tunelem pod Górą Zamkową połączył śródmieście Pesztu (Belvaros) z centrum Budy. Obecnie Budapeszt zdominował wszystkie aspekty życia politycznego, gospodarczego i kulturalnego Węgier. Licząca blisko 2 min mieszkańców metropolia skupia prawie 1/5 ludności kraju, zatrudnia blisko 1/4 pracowników przemysłu i daje ponad 1/2 produkcji przemysłowej. Budapeszt jest siedzibą większości placówek naukowych (Węgierskiej Akademii Nauk, akademii muzycznej z 1875 r., uniwersytetu założonego w 1635 r., politechniki, akademii medycznej) oraz kulturalnych(filharmonii, opery, operetki, ponad 50 muzeów i galerii). Stolica Węgier to również miasto międzynarodowych targów i główny – obok Balatonu – ośrodek turystyczny kraju, odwiedzany przez ponad 3 min turystów rocznie.
Budapeszt, stolica Węgier - autor: Taragui (wikimedia.org)
Czytaj dalej…
Bieszczady, położone w zachodniej części Beskidów Wschodnich, to jeden z najpiękniejszych i najmniej zagospodarowanych zakątków polskich Karpat. Nic więc dziwnego, że stały się miejscem chętnie odwiedzanym przez ludzi szukających spokoju i samotności – w tym i turystów. Niektórzy, uciekając od cywilizacji, na stałe osiedlili się w górach, z którymi historia obchodziła się niezbyt łaskawie.
Znajdujące się na terytorium Polski Bieszczady Zachodnie i Góry Sanocko-Turczańskie są częścią Beskidów Wschodnich, do których należą również leżące poza naszymi granicami Bieszczady Wschodnie Niskie, Beskidy Brzeżne, Gorgany i Beskidy Pokucko-Bukowińskie. Wydzielenie w obrębie Bieszczad Gór Sanocko-Turczańskich jest uwarunkowane ukształtowaniem terenu. Ich naturalną granicę od zachodu stanowi dolina Sanu. a od wschodu dolina Stryja (prawego dopływu Dniestru). Południową granicę polskich Bieszczad wyznacza główny grzbiet Karpat – od Przełęczy Łupkowskiej aż do Przełęczy Użockiej. Granice wschodnia i północna biegną na linii Sanu, a zachodnią stanowią rzeki Osława i Osławica.
Bieszczady - foto: www.bieszczady.net.pl
Klimat Bieszczad jest kształtowany przez masy powietrza polarno-morskiego, polarno-kontynentalnego i arktycznego. Średnia temperatura wynosi latem 15-17°C, a zimą -5°C. Notuje się tu również najwyższe w Polsce sumy opadów rocznych. Niższe piętro lasu, sięgające wysokości 1150 m n.p.m., stanowią buki, jodły, jawory, świerki i olchy oraz ponad 110 gatunków roślin zielnych. Górna granica lasu to płożące się buki regla dolnego. Nad tym piętrem występują już tylko górskie łąki – połoniny. Czytaj dalej…
W Kenii znajdziemy wszystko, co nieodłącznie kojarzy się z „czarną Afryką” – rozległe wyżyny porośnięte sawanną upstrzoną z rzadka parasolami ogromnych akacji, olbrzymie stada dzikich zwierząt, majaczące na horyzoncie majestatyczne stożki wulkanów przykryte płaszczem wiecznych śniegów. Ten wielki potencjał turystyczny jest przez Kenijczyków skwapliwie wykorzystywany przy aprobacie biur turystycznych z całego globu.
Flaga Kenii - autorzy: SKopp/Pumbaa80 (Wikipedia)
Większą część kraju zajmuje Wyżyna Kenijska, będąca częścią Wyżyny Wschodnioafrykańskiej. Jest ona zbudowana z odsłaniających się na powierzchni krystalicznych skał prekambryjskich. pociętych systemem dolin ryftowych. Ich dna w wielu miejscach wypełniają zbiorniki wodne, a wśród nich największe z kenijskich jezior – Turkana, słone, bezodpływowe, położone w północnej części kraju. Krajobraz wyżyn w wielu miejscach urozmaicają stożki wulkaniczne, do których należą najwyższe góry Kenii – Kenia (5199 m n.p.m.) i Elgon (4321 m n.p.m.). Dawniejsze erupcje wulkanów były źródłem dużej ilości popiołów wyściełających dna dolin i powierzchnię płaskowyżu. Wykształciły się na nich żyzne gleby, dając podstawę do bujnego rozwoju flory. Czytaj dalej…
Brazylia (Brasilia), piąte pod względem powierzchni i liczby ludności państwo świata, kojarzy się przede wszystkim z kawą, sambą, piłką nożną i karnawałem w Rio – pod względem wypoczynku, potencjału turystycznego, państwo to może mieć za konkurenta jedynie Mauritius . Jest to kraj wielkich kontrastów – zarówno przyrodniczych, jak i społecznych. Mimo problemów gospodarczych ma olbrzymie, wciąż niewykorzystane możliwości.
Mapa administracyjna Brazylii - autor: Aotearoa (Wikipedia)
Ponad połowa terytorium Brazylii, obejmująca północną i środkową część kraju, jest odwadniana przez system rzeczny Amazonki – drugiej pod względem długości rzeki świata, liczącej łącznie z Ukajali 6400 km długości. Jest to najzasobniejsza w wodę rzeka świata – odprowadza do Atlantyku średnio rocznie 7 tys. km3 wody (średni przepływ 220 tys. m3/s, maksymalny 350 tys. m3/s). Ze względu na swój ogrom na całej długości w granicach Brazylii jest dostępna dla żeglugi morskiej, a statki oceaniczne docierają aż do Manaus przy ujściu Rio Negro – około 1500 km od Atlantyku. Amazonka wraz z dopływami stanowi podstawowy, a na dużym obszarze jedyny system komunikacyjny na Nizinie Amazonki. Rzeki wschodniej części Wyżyny Brazylijskiej: Sao Francisco, Paranaiba czy Paraiba są znacznie uboższe w wodę i w porze suchej nie nadają się do żeglugi, podobnie jak rzeki zlewni górnej Parany, obejmującej południową część Brazylii. Rzeki Wyżyny Brazylijskiej mają bardzo duży potencjał, wykorzystywany do produkcji energii elektrycznej. W kraju znajduje się 8 spośród 30 największych elektrowni wodnych świata, w tym druga na świecie pod względem mocy – Itaipu (o mocy zainstalowanej 12 600 MW, docelowej 13 320 MW) na granicy z Paragwajem. Czytaj dalej…